post

Knjige: Istorija italijanske renesansne kuhinje

U izdanju “Službenog glasnika”, objavljena je knjiga Dejva Devita “Da Vinčijeva kuhinja – tajanstvena istorija italijanske kuhinje” (Beograd, 2019). Podeljena u sedam poglavlja, ova zanimljiva studija predstavlja nam različite aspekte ishrane u renesansnim gradovima-državama na Apeninskom poluostrvu. Ličnost Leonarda da Vinčija (1452-1519), navedena u naslovu, uzeta je iz razloga što je ovaj svestrani umetnik bio sinonim renesansne epohe, ali i zbog nekih aspekata kulinarstva koji postoje u njegovim spisima.

Naslovna strana knjige “Da Vinčijeva kuhinja” Dejva Devita, Službeni glasnik, Beograd 2019.

Na teritoriji današnje Italije delovao je veći broj gradova-država, poput Republike Firence, Milanskog vojvodstva, Mletačke republike, Republike Sijene i drugih. Trgovina između italijanskih gradova-država i drugih mediteranskih i severnih luka, intezivirana početkom renesanse, imala je za posledicu priliv luksuzne robe u luke kao što su Piza, Đenova i Venecija. Još jedan faktor uticao je na početak ove epohe. Pošto je dinastija Ming iz Kine prestala da trguje sa strancima, novac koji je planiran za kupovinu investiran je u veliki broj slikarskih, vajarskih i arhitektonskih dela.

Paolo Veroneze, Svadba u Kani, 1563, Luvr, Pariz. Foto@Wikimedia

Preobražaj koji je obuhvatio društvo i kulturu nije mimoišao ni druge segmente života, kao što su promene navika vezanih za ishranu. Mada srednjovekovna kuhinja još nije u potpunosti iščezla, tokom nove epohe ona je proširila mogućnosti i postala obogaćenija i prefinjenija. Pored regionalnih kuhinja koje su održavale svoje specifičnosti, uticaji na italijansku renesansnu ishranu dolazili su sa Srednjeg istoka. Tokom krstaških ratova, Evropljani su otkrili saracensku kuhinju uključujući i brojne začine i namirnice koji su bili malo poznati u zapadnoj Evropi (šećer, bademi, pistaći, urme, pirinač, spanać).

Ni u jednom trenutku italijanske istorije začini nisu igrali tako veliku ulogu, kao što je to bilo u 15. i 16. veku. Osim što su korišćeni u ishrani, začini su davani na poklon, poput nakita, i skupljani kao dragoceni predmeti. Biber, cimet i muskatni oraščić predstavljli su statusne simbole vladajuće klase, i bili su prvo pokazani, a zatim pojedeni. Otkrivanjem pomorskog puta u Indiju, Portugalci, a zatim i Holanđani, preuzeli su monopol na trgovinu začinima koji su do tada imali Mleci. Cene začina su naglo pale i oni su postali pristupačniji većem broju ljudi. Zbog toga su postali manje egzotični i obični.

Vinćenco Kampi, Prodavačica voća, 1560, Pinakoteka Brera, Milano. Foto@Pinacoteca di Brera, Milano

U poglavlju “Prve kuvarske superzvezde” Devit pominje Apicija, kulinarskog klasika koji je ponovo otkriven u Leonardovo vreme. Rukopis ovog rimskog pisca “O veštini kuvanja”, objavljen je kao knjiga 1498. godine. Njegovim izdavanjem otkrivena je jedna sasvim drugačija kuhinja u odnosu na srednjovekovnu, kuhinja visoko sofisticiranog društva koje je negovalo uživanje za trpezom i rado se “predavalo izazovima apetita bez osećanja krivice”. Uticaj Apicija smatran je “humanističkim oživljavanjem hrane antičkog sveta”, koje je preobrazilo renesansnu kuhinju ponovnim zanimanjem za tartufe, rakove, školjke, ribe, kavijar, kotlete.

Bilo je i nekoliko gastronoma tokom renesanse, posvećenih radostima kuvanja i konzumiranja, čija su dela postala neka vrsta kulinarskih bestselera. Tu se, pre svih, misli na Majstora Martina, autora “Knjige o veštini kuvanja” (1460), koji je radio na dvoru Sforce u Milanu. On je, takođe, bio i lični kuvar pape Pavla II i njegovog naslednika, pape Siksta IV. Druga renesansna kulinarska “zvezda” bio je vatikanski bibliotekar Bartolomeo Saki, poznat kao Platina. Njegova knjiga “O iskrenom zadovoljstvu i dobrom zdravlju”, izašla je 1472. godine. Osim što je objavio 250 recepata, Platina govori i o praktičnim stvarima kao što je, na primer, čist stolnjak.

Sandro Botičeli, Venčanje Nastađa delji Orestija, 1483, Palata Puči, Firenca. Foto @ Wikimedia

Činjenica da je Leonardo da Vinči imao primerak Platininog dela u svoj biblioteci, povezuje ga sa kulinarskom scenom rane renesanse. Autor je ovom knjigom učinio da kuvanje i obedovanje postanu “prihvatljive teme za razgovor među obrazovanom elitom”. Ovaj priručnik uključuje citate Katona, Vergilija i Apicija, pa on, pored svoje modernosti, predstavlja i oživljavanje klasične kuhinje starog Rima. Osim toga, Platina upoznaje čitaoce sa različitim mestima na kojima se može doći do ukusne hrane – od ribarenja na nekoj italijanskoj reci, do egzotične postojbine bibera i kanabisa na Srednjem istoku.

U najznačajnija dela italijanske renesansne gastronomije, spada i knjiga Bartolomea Skapija “Opera”. Ovaj priručnik se izdvaja i po tome jer sadrži prve ilustracije i opise moderne kuhinje. U knjizi se nalaze detaljno urađene gravire sudova, alata, oruđa. S obzirom da je Skapi bio zadužen za vatikanske kuhinje, on u svom delu otkriva i kako je hrana pripremana tokom izbora novog pape. Zbog mogućnosti trovanja, detalji o pripremanju obroka bili su strogo čuvana operacija. Skapi pominje da je, iz navedenih razloga, za svakog kardinala hranu pripremao njegov lični kuvar.

Vinćenco Kampi, Kuhinja, oko 1580, Pinakoteka Brera, Milano. Foto@Pinacoteca di Brera, Milano

Pored kulinarskih zvezda, Devit ističe značaj i način pripreme pojedinih jela u renesansnoj Italiji. Tako u vezi sa pirinčem pominje milanski “rižoto”, kao i venecijanski “rizi e bizi” (pirinač i grašak), nastale u tadašnjim regionalnim kuhinjama na Apeninskom poluostrvu. Autor govori i o nastanku i velikoj popularnosti jela od testenine, kao što su makarone, raviole, lazanje i špagete, koje se pominju u izvorima od 12. do 15. veka. Bokačo opisuje makarone i raviole u svom “Dekameronu”, a hronike iz 14. veka pominju cehove proizvođača lazanja u Firenci. Slična udruženja osnivaju se i u Đenovi, Peruđi i Milanu.

Leonardo Da Vinči, Tajna večera, 1495-1498, Crkva Santa Marija dele Gracije, Milano. Foto@Wikimedia

Posebno poglavlje, Devit posvećuje renesansnim banketima. Oni su se odvijali prema striktnom protokolu. O priboru koji su koristili gosti, rasporedu sedenja, kao i izgledu pojedinih jela, pored pisanih izvora svedoče i čuvena dela Botičelija (“Svadbena gozba”) i Paola Veronezea. Za realizaciju banketa bili su potrebni planovi, kostimi, oprema i scenska režija. Spektakl ove vrste, koji je 1490. priredio Ludoviko Sforca, režirao je Leonardo da Vinči. Ironijom sudbine zabeleženo je da je zahvaljujući ovoj ekstravagantnoj gozbi, a ne svojim slikama, Leonardo postao čuven u celoj Italiji.

Siniša Kovačević,

istoričar umetnosti i novinar

Knjigu možete nabaviti online porudžbinom kod izdavača Službeni glasnik

© Artis Center 2020

post

Artisove umetničke priče: “Đura Jakšić između mita i stvarnosti” i tajne Petrovaradina

Subota, 20. april – jednodnevni izlet, stručno vođenje, degustacija

Novi Sad i Petrovaradin

Galerija Matice srpske i Muzej grada Novog Sada

Prijave do popunjenja mesta!

U ciklusu “Artisove umetničke priče” u subotu 20. aprila putujemo u Novi Sad i Petrovaradin. Naša tema je ovog puta zanimljiva kombinacija romantizma i baroka! A, kako naše umetničke priče pre svega podrazumevaju posetu važnoj, aktuelnoj izložbi put nas prvo vodi u Galeriju Matice srpske, na nedavno otvorenu izložbu “Đura Jakšić – između mita i stvarnosti”, autorke dr Snežane Mišić, muzejske savetnice, istoričarke umetnosti,  koja će biti i naš specijalni vodič-tumač kroz ovu jedinstvenu postavku.

Izložba predstavlja preko 40 umetničkih dela Đure Jakšića iz više kolekcija – Galerije Matice srpske, Narodnog muzeja u Beogradu, Muzeja Jugoslavije, Muzeja grada Beograda, Narodnog muzeja u Zrenjaninu, Narodnog muzeja u Kragujevcu, Narodnog muzeja Crne Gore na Cetinju, Skupštine grada Beograda, manastira Grgetega i Vraćevšnice, Srpske pravoslavne crkvene opštine Srpska Crnja, kao i iz privatnog vlasništva. Sveobuhvatnim pregledom, akcentovane su tri glavne tematske celine slikarevog opusa: portretno, religiozno i istorijsko slikarstvo, uz priču o životnom putu Đure Jakšića, njegovom umetničkom i idejnom formiranju.

Djura Jakšić i njegovo slikarsko i spisateljsko delo na jednom mestu – Galerija Matice srpske

Slikarski opus upotpunjen je delima Jakšićevog književnog rada i određenom arhivskom građom: pismima, fotografijama i rukopisima iz fondova Matice srpske, Muzeja grada Beograda i Biblioteke Matice srpske.

Među izloženim delima je i jedna do sada javnosti nepoznata slika iz privatnog vlasništva, koja čini novinu u poznavanju likovnog stvaralaštva ovog umetnika.

Petrovaradinska tvrđava – Gibraltar na Dunavu krije kilometre laguma sa jednom od najfascinantnijih fortifikacija pod zemljom. Foto@Dragan Bosnić za “Blago Srbije”

Iz Galerije Matice srpske idemo put baroknog Petrovaradina, nastajalog u 18. veku, gde će nas sa graditeljskim nasleđem ove pitoreskne varoši, ali i tajnim lagumima, ključnim delom Petrovaradinske tvrđave i njene stratifikacije, upoznati stručnjaci Muzeja grada Novog Sada.

Petrovaradinsko podgrađe obnovljeno u okviru projekta Novi Sad Evropska prestonica kulture 2021. predstavlja jedinstvenu baroknu celinu nastajalu tokom 18. vek.

Kako je u okviru priprema Novog Sada za Evropsku kulturnu prestonicu 2021. godine barokno podgrađe Petrovaradina obnovljeno, biće ovo jedinstvena prilika da deo ove varoši vidimo u punom sjaju, ali i da se upoznamo sa načinom života Petrovaradinaca u epohi kada je ovim područjem upravljala Austrija.

Poslastastičarnica “Vremeplov” u Novom Sadu, Artisov dugogodišnji partner, specijalista za istorijske poslatice. Foto@Artis Center

Za kraj smo sačuvali i jedno slatko iznenađenje, jer Artisovi studijski izleti ne mogu bez gastronomske dimenzije kao naročite oblasti nematerijalnog kulturnog nasleđa!

Cena programa: 2. 400, 00 RSD

Cena programa obuhvata: prevoz na relaciji Beograd-Novi Sad-Beograd, ulaznice za sve muzeje i lokalitete prema programu, degustaciju u Poslastičarnici “Vremeplov” u Novom Sadu, stručno vođenje celog programa od strane MA istoričara umetnosti i licenciranog vodiča, stručna tumačenja muzejskih postavki od strane kustosa zaposlenih u ovim ustanovama, organizaciju programa.

Cena programa ne obuhvata: Individualne troškove putnika i druge aktivnosti koje nisu opisane u programu.

Vasina torta u Poslatičarnici “Vremeplov” u Novom Sadu. Foto@Artis Center

Ukoliko ste zainteresovani za ovaj program neophodno je da se prijavite telefonom – 065 864 38 00, ili mejlom – office@artiscenter.com kako biste napravili rezervaciju. Nakon toga, a da biste i definitivno potvrdili svoje mesto, treba uplatiti kotizaciju od 2. 400,00 RSD na naš račun 160-329500-06 kod Banke Intese AD.

U rubrici Primalac pišete: Artis, Braće Jerkovića 145, Beograd; U rubrici Svrha uplate: Studijski program

Okupljanje grupe u 8:20 časova kod Crkve Svetog Marka na Tašmajdanu (autobuski terminal Air Serbia). Povratak najkasnije do 20 časa istog dana.

©Artis Center 2019

post

Artisova “Gozba” u Gradskom muzeju Vrbas!

SREDNJOVEKOVNI FAST FOOD

Gastroheritološka radionica

Četvrtak, 11. april, Кulturni centar Vrbas – Gradski muzej

Srednjovekovna trpeza, kultura obedovanja, navike i verovanja ove epohe neumorno privlače radoznalost savremenog čoveka. Od ideje o neverovatnim, egzotičnim banketima vladara i plemstva, do zanimljivih verovanja i simbolizma hrana u ovoj epohi. Neretko se čuje pitanje – a šta je jeo običan čovek? Da li su u srednjem veku postojali oblici ishrane slični modernim? Da li je postojala brza hrana? Jednostavan, ukusan obrok koji se mogao kupiti na kakvom uličnom kiosku srednjeg veka?

Ulični prodavci pita, minijatura, Rihentalove Hronike, 15. vek, Konstanc, Nemačka

Na tragu ovog pitanja, ali i višegodišnjih istraživanja gastronomskog nasleđa srpskih zemalja u srednjem veku u okviru Artisovog projekta „Živeti prošlost“ zamišljena je i ova gastroheritološka radionica koja za cilj ima da otkrije tajne srednjovekovnog fast food-a i upriliči rekonstrukciju jednog od najomiljenijih i najčešće konzumiranih srednjovekovnih proizvoda takozvane brze hrane – pite! Кako se i od čega pravila srednjovekovna pita, ko je pripremao, a ko prodavao, zašto je bila toliko omiljena, ko je sve mogao sebi da je priušti? Samo su neka od pitanja na koje će, uz mešenje, pečenje i kušanje, pokušati da odgovori msr Tamara Ognjević, istoričarka umetnosti i gastroheritolog, autor i rukovodilac Artisovog projekta „Živeti prošlost“, istraživač pri Evropskom institutu za gastronomiju u Turu (Francuska).

Radionica je plod saradnje Gradskog muzeja Vrbas i Artis centra iz Beograda.

©Artis Center 2019