post

Knjige: Crveno – Istorija jedne boje

U izdanju “Službenog glasnika“, nedavno je objavljena je studija Mišela Pastura “Crvena – istorija jedne boje“ (Beograd, 2017). Autor dvadesetak dela posvećenih srednjem veku, heraldici i vitezovima Okrluglog stola, u svojoj knjizi nudi obilje podataka i uzbudljivu priču o istoriji crvene boje. Nasuprot dvosmislenoj simbolici plave i zelene, o kojima je pisao u prethodnim studijama, ovaj istoričar i antropolog govori o crvenoj kao “oholoj boji“, koja želi da bude viđena i odlučna da se “nametne“ drugim bojama.

Uprkos toj “drskosti“, njena prošlost nije uvek bila slavna. Postoji jedno skriveno lice crvene boje koje je izazivalo pustošenja tokom cele istorije, ostavljajući za sobom teško nasleđe puno nasilja, besa, zločina i greha. Istoričar simbolizma, Mišel Pasturo, otkriva nam njen čudesan identitet. Trideset hiljada godina pre nove ere paleolitska umetnost služi se crvenom bojom, dobijenom uglavnom iz oker-crvene zemlje.

Bizon iz Altamire, Neolitska umetnost, cc 20.000 godina pre naše ere

U simboličkom sastavu antike, belo je predstavljalo bezbojno, crno asociralo na prljavo, a crvena je bila jedina “dostojna tog imena“. Jedan od razloga je zato što ova boja privlači pogled jer je u prirodi malo prisutna, a ljudi su veoma cenili ono što se najviše ističe u okolini. Drugi bi mogao biti u tome što se vrlo rano ovladalo crvenim pigmentima, posle čega su ih često upotrebljavali. U ovoj epohi joj se dive i poveravaju joj atribute moći, religije i rata (bog Mars i rimski centurioni odeveni su u crveno).

Crveno će biti povezano i sa znacima moći. U carskom Rimu, crveno koje dobijaju iz jedne supstance retke školjke koje ima na Sredozemnom moru, namenjeno je caru i vojskovođama. Budući da se u srednjem veku taj recept za dobijanje rimskog purpura izgubio (a uz to su nalazišta školjki na obalama Palestine i Egipta bila iscrpljena), počinju da je proizvode od grimiznog crva, jajašaca koja žive kao paraziti na lišću hrasta.

Menada koja igra, detalj freske, Vila Misterija, Pompeji, Rimska umetnost, 1. vek naše ere. Foto@Wolfgang Rieger

Nadmoć crvenog podjednako je prisutna na hrišćanskom Istoku i Zapadu. Ona će se nametnuti jer upućuje na dva elementa prisutna u celoj njenoj istoriji – vatru i krv. Oko njih je prvobitno hrišćanstvo izgradilo snažnu simboliku, koja živi i danas. Kada je u pitanju ikonografija, pored goluba Sveti duh je predstavljan crvenim plamenim jezicima koji se spuštaju na apostole. S druge strane, ova boja ukazuje na smrt, pakao, Sotonine plamenove koji spaljuju i uništavaju.

Različiti stručnjaci pokušavali su da objasne diskriminišući položaj ljudi riđe kose u evropskoj kulturi. U skladu sa srednjovekovnom tradicijom, izdajnici, ubice, nevernici i lažljivi ikonografski su se prikazivali s riđom kosom ili bradom (Kain, Dalila, Juda). Boja izdaje, kako je opisuje Pasturo, bila je mešavina loše žute i crvene. U toj mešavini preovladavala je crvena, ali ne blistava već zagasita i gusta.

Usta pakla, minijatura iz Brevijara Katarine od Klevea, oko 1440, Bibloteka Morgan, Njujork

U nekim jezicima crvena se javlja u značenju skupog i bogatog. Sve boje imaju pozitivna i negativna značenja pri čemu blistavi i jarki tonovi obično nose pozitivne konotacije, a mat negativne. Prema srednjovekovnim merilima sjaj nekog predmeta, važniji je od njegove boje. Jarko crveno predstavlja znak moći, i kod svetovnih ljudi i kod crkvenih dostojanstvenika. Od 13. i 14. veka, papa, koji je do tada bio u belom, odeva se u crveno. Isto tako i kardinali.

Tokom srednjeg veka, posebnost crvene ispoljila se i u stvaranju rukopisnih knjiga, pa je tako redovno korišćenje ove boje pri ispisivanju inicijala i zaglavlja, kao i pri likovnom ukrašavanju ispisanih listova, iznedrilo izraze – rubrika (lat. rubeus – crven) i minijatura (lat. minium – crveno olovo od kojeg je izrađivan pigment). U Vizantijskom carstvu crvena je imala naročitu ulogu u dokumentarnoj pismenosti, kao način da se predstavi carevo neposredno učešće u izradi dokumenata koji su izdavani u njegovo ime.

Rosano kodesk, Vizantijski iluminirani rukopis, 4-6. vek, Katedrala u Rosanu, Kalabrija, Italija

Od 16. veka muškarci se više ne odevaju u crveno (osim viskoh crkvenih dostojanstvenika i pripadnika nekih viteških redova). Dok je u srednjem veku plava boja bila više ženska (zbog Device Marije), a crvena muška (znak moći i rata), stvari se obrću. Od tada plavo postaje muško (jer je diskretnije), a crveno se povezuje sa ženskim. Tragovi toga održali su se do danas – plavo za male dečake, ružičasto za devojčice.

Tokom istorije odeća i predmeti crvene boje smatrali su se lepim. Neveste su bile u crvenom, i ovaj običaj se održao do 19. veka. Zato što se na dan venčanja oblačila najlepša odeća, a lepa i bogata haljina po pravilu je bila crvene boje. I u tome, kako navodi Pasturo, opet nalazimo na dvoznačnost – prostitutke su dugo morale da nose jedan crveni odevni predmet. Iz istog razloga crvena svetiljka (fenjer) stavljaće se na vrata javnih kuća. Crveno opisuje dve strane ljubavi – božansku ljubav i greh puti.

Mladenci, oko 1470, južna Nemačka, ulje na dasci

Tokom vremena crvena se afirmisala i kao boja zabrane. Nalazimo je već u togama sudija i rukavicama i odeći izvršioca kazni. U oktobru 1789. doneta je odluka da će se u slučaju nereda crvena zastava postaviti na raskršćima, kao znak zabrane okupljanja. Veliki broj Parižana okuplja se 1791. na Marsovom polju tražeći svrgavanje Luja XVI. Kako preti pobuna, gradonačelnik Pariza izdaje naredbu da se hitno podigne velika crvena zastava. Međutim, pripadnici nacionalne garde pucaju bez upozorenja.

Tako neobičnim obrtom crvena zastava, “natopljena krvlju mučenika”, postaje simbol potlačenog naroda i revolucije. Traži se da postane službeno obeležje Republike. Tri boje na zastavi Francuske spasiće Lamartin, član privremene vlade (“Crvena zastava je barjak terora, i obišla je samo Marsovo polje, dok je trobojka obišla svet, pronoseći ime, slavu i slobodu domovine”). Crvena zastava doživeće ipak lepu budućnost. Sovjetska Rusija uzeće je kao svoju zastavu 1918, a komunistička Kina 1949. godine.

Georgi Rubljov, Portret Staljina, 1930. Tretjakovska galerija, Moskva

Crvena boja vlasti i aristokracije prenosila se vekovima, kao i ona druga crvena, revolucionarna i proleterska. Osim toga, crvena se uvek vezivala za svečanost, Božić, raskoš, spektakl. Ovom bojom ukrašena su pozorišta i opere, a crveni tepih rezervisan je za počasne goste. U svakodnevnom životu crvena je ipak diskretna. Obični predmeti su retko crveni. Iz tog razloga ova boja primenjivana je u posebnim namenama – crvena svetla, crveni telefon, crveni karton, Crveni krst.

Siniša Kovačević,

istoričar umetnosti

(Preuzeto iz štampanog izdanja “Dnevnika”)

© Artis Center 2017

post

Istoričari umetnosti pišu: Fantastična povest Dušanovog zakonika

Prizrenski rukopis Dušanovog zakonika, 16. vek. Foto @ Artis Center

Ovih se dana na izložbi dugačkog naslova Srpsko umetničko nasleđe na Kosovu i Metohiji. Identitet, značaj, ugroženost u Galeriji Srpske akademija nauka i umetnosti između ostalih eksponata, može videti i Prizrenski rukopis Dušanovog zakonika. Ovaj rukopis ispisan na 165 papirnih listova nastao u 16. veku, u godinama između 1515. i 1525, ima poseban status u izučavanju najznačajnijeg srpskog srednjovekovnog pravnog dokumenta. Naime, veruje se da reč o najpotpunijem među starijim prepisima Dušanovog zakonika i da je stoga upravo Prizrenski rukopis najpogodniji za osnovu pri rekonstruisanju originalnog teksta zakonika.

Međutim, značaj i važnost sadržaja Prizrenskog rukopisa nisu tema kojoj želimo da posvetimo redove koji slede. Naprotiv. Knjige, jednako kao i ljudi, imaju svoje sudbine i neretko se mimo njihovih korica kriju priče daleko uzbudljivije i od samog sadržaja kojim se bave. Malo je rukopisa imalo tako dramatičnu i uzbudljivu prošlost kao kodeks kojim se bavi ovaj tekst. Danas se ovaj rukopis čuva u Narodnoj biblioteci Srbije, i vrlo je retko izložen očima javnosti. Nekada je, međutim, činio deo stalne postavke Muzeja kneza Pavla, u koju je dospeo nakon niza peripetija dostojnih najboljih kriminalističkih romana.

Sveti Arhandjeli u Prizrenu. Ostaci zadužbine cara Dušana. Foto: Radoslav Grujić @Muzej SPC

Izmedju anateme i diplomatskog skandala

Činjenica da je ovaj prepis Dušanovog zakonika poznat pod imenom Prizrenski govori o mestu na kojem je nadjen, a verovatno i napisan. No, za nas je njegova istorija, od trenutka kada je anonimni pisar ispisivao pravilna slova na listovima papira u prvolj polovini 16. i sredine 19. stoleća, još uvek potpuna nepoznanica. Možemo samo da naslućujemo da je čuvan tako što je prenošen sa kolena na koleno kao najvrednija porodična i nacionalna relikvija. Naime, godine 1859. ovaj kodeks je, zajedno sa Prizrenskom poveljom manastiru Svetih arhanđela, zadužbini i mauzoleju cara Dušana Nemanjića (1332-1355), čuvala porodica sveštenika Sime Popovića iz sela Dvorana, nedaleko od Prizrena. Tu ga je pronašao Nikola Musulin, ondašnji prizrenski učitelj. Shvativši značaj knjige Musulin je rukopis pozajmio na revers kako bi isti prepisao. On je, u najboljoj nameri, taj rukopis, zajedno sa drugim dokumentima i knjigama koje je je prikupio, doneo u Beograd u proleće 1859. godine i ne sluteći da će tim aktom izazvati kako vanrednog interesovanja naučne javnosti tako i niz konfliktnih situacija. Tokom šezdesetih i sedamdesetih godina 19. veka vođene su brojne prepiske, ali i sudski procesi, oko vlasništva nad ovim dokumentima. U ceo proces su bile uključene državne institucije Srbije, Rusije, Austrije i Crne Gore, pa je situacija bila napeta, na ivici diplomatskog incidenta. Koliko je situacija bila složena pokazuje i činjenica da je učitelj Musulin, kojem dugujemo otkriće tako značajnog kodeksa, čak u jednom trenutku završio u zatvoru. Istoriografija nije posvetila mnogo pažnje ovoj po mnogo čemu vanrednoj ličnosti. Štaviše, Nikola Radojčić u kritičkom izdanju Dušanovog zakonika donosi o Musulinu neke podatke koji su u suprotnosti sa onima koje su izneli njegovi savremenici. Naime, Radojčić piše da je Musulin bio pod zaštitom austrijskih vlasti koje su se zalagale za njega u Beogradu. S druge strane, postoje podaci o tome da su ga upravo autrijske vlasti zatvorile. Rodjen u selu Musulini u Gomirskoj parohiji (Hrvatska), Nikola Musulin bio je podanik austrijskog cara. No, nošen mladalačkim idealima otišao je u Skadar, tada pod turskom vlašću, gde je za neveliku platu radio kao učitelj, starajući se istovremeno o dobrobiti pravoslavnog stanovništa i neposredno se zalažući za otvaranje ruskog konzulata u ovom gradu. Svoju odluku opisuje sledećim rečima:

Bejah mlad i bujan, pun ideala i volje da svojim radom pomognem braći onde, gde je najpotrebnije. Tada se upoznah sa pok. H. Serafimom, Dečanskim arhmandritom, koji mi živo opisa stanje našeg naroda u Turskoj i svetinje, koje se samo u Dečanima nalaze. I to dovoljno za mene bejaše da tamo krenem.

Prizren početkom 20. veka

Austrijski državljanin sa srpskim knjigama na turskoj teritoriji

U Prizren, u kojem ustanovljuje osnovnu školu, Musulin je stigao avgusta meseca 1856. Jednovremeno se borio za osnivanje pravoslavne bogoslovske škole u ovom gradu, kao i za uvedjenje pojanja na srpskom namesto na grčkom jeziku u tamošnjim pravsolavnim crkvama. Knjige je za svoje đake nabavljao iz Beograda koji se u to vreme nalazio u drugoj državi, jer da podsetimo, Prizren Musulinovog vremena pripada još uvek Otomanskoj imperiji. Zbog insistiranja na srpskom pojanju Musulin došao u konflikt sa mitropolitom raško-prizrenskim Melentijem, izaslanikom carigradskog patrijarha, koji je na njega bacio anatemu. Ovakav sled okolnosti ga je naveo da spise koje je pronašao u okolini Prizrena prenese u Beograd, uprkos opasnosti od turskog zarobljavanja. Sasvim neočekivano u Beogradu ga je, medjutim, po prijavi prizrenskog  katoličkog biskupa, ljutog zbog Musuilinove prosrpske delatnosti, uprava grada kao austrijskog državljanina sprovela u konzulat Austro-Ugarske, odakle je deportovan u rodno mesto gde će provesti mesec dana u zatvoru. Iz pritvora je ovaj smeli čovek pobegao u Crnu Goru, gde se zaposlio kao učitelj na Cetinju.

Rukopise i dokumente koje je 1859. godine Musulin doneo u Beograd zadržalo je Ministarstvo inostranih poslova ondašnje Kneževine Srbije. On je, naime, bio optužen i da je neke rukopise izneo iz manastira Svete Trojice, što međutim nije dokazano. S druge strane, sveštenik Jovan Popović potvrdio je da su dva od spornih dokumenta vlasništvo njegove porodice, te da su Musulinu pozajmljeni zarad proučavanja i prepisa. Svesne značaja rukopisa koji su se našli u Beogradu vlasti su po svaku cenu želele da ih tu i zadrže. Porodici Popović su u zamenu za ove važne istorijske dokumente ponudjene crkvene i školske knjige kao i njihov otkup po razumnoj ceni. U medjuvremenu su Dušanova povelja i Zakonik predati na čuvanje Narodnom muzeju i biblioteci čiji se tadašnji čuvar Janko Šafarik, januara 1861. obavezao da se o njima stara, a septembra iste godine vlasnicima je izdat revers. Šafarik je već naredne godine objavio u Glasniku Srpskog učenog društva sadržaj ovog vanrednog dokumenta, koji je izgubljen tokom Prvog svetskog rata. Njegov naslednik na mestu čuvara Narodnog muzeja i biblioteke znameniti Stojan Novaković je 1870. godine priredio i objavio kritičko izdanje Dušanovog zakonika i od tada je rukopis o kojem je ovde reč naučnoj i široj javnosti poznat pod imenom „Prizrenski“.

Stojan Novaković @Wikipedia

U burnim godinama koje su usledile pitanje vlasništa nad spornim dokumentima ostalo je po strani sve do 1879. kada je sveštenik Stojan Popović ponovo pokrenuo ovo pitanje kod ruskog konzula u Prizrenu. Tada je Ministarstvo prosvete odlučilo da se porodici Popović u narednoj godini isplati nadoknada za rukopise. Po svemu sudeći do navedene isplate nije došlo, s obzirom na to da je na dve decenije dugu prepisku i raspravu oko vlasništva nad rukopisima tačku stavio upravo Stojan Popović. On je pismom od 15. decembra 1879. godine Prizrenski rukopis Dušanovog zakonika koji se generacijama čuvao u njegovoj porodici poklonio Narodnoj biblioteci i muzeju u spomen sebi i svojim precima. Godine 1881. ove dve institucije su se razdvojile i Prizrenski rukopis Dušanovog zakonika zaveden je u Inventarnu knjigu Narodne biblioteke u Beogradu 1885. godine pod brojem 399.

Nemac koji je spasavao zapaljene srpske knjige

Ovaj prepis Dušanovog zakonika se u Narodnoj biblioteci nalazio do početka Velikog rata, u čijem mu se vihoru gubi svaki trag. Godine 1933. rukopis se, medjutim, pojavio na nemačkom antikvarnom tržištu i o njegovom pronalasku je dnevna štampa detaljno obavestila javnost. Naime, dana 12. novembra „Politika“ na petoj strani objavljuje dugački tekst Lazara Lilića pod naslovom: „U Lajpcigu se prodaje ukradeni rukopis Dušanovog zakonika“. Znamenitog istoričar prava, Aleksandr Solovjev, u Lilićevom tekstu iznosi pretpostavku da je rukopis ponudjen na prodaju po ceni od 3 500 maraka uistinu Prizrenski rukopis Dušanovog zakonika. Ova dramatično saopštena vest je uzburkala ondašnju javnost. Stoga je dva dana kasnije, 14. novembra, u Politici objavljen novi tekst u kojem su okolnosti oko pronalaska i prodaje spornog rukopisa detaljno izložene. Zahvaljujući informacijama iz ovog novinskog napisa moguće je rekonstruisati uzbudljivi put ovog kodeksa od Narodne biblioteke u Beogradu do uglednee lajpciške knjizare „Gustav Foka. Dr Leo Jolovic, upravitelj pomenute knjižare, pronašao je Prizrenski rukopis u knjizari Jozefa Bera u Frankfurtu na Majnu i smatrajući da bi mogao biti od interesa za Srbiju ponudio ga je na prodaju Univerzitetskoj biblioteci u Beogradu. Uroš Džonić, tadašnji upravnik Univezitetske biblioteke o tom je otkriću odmah obavestio profesora Solovjeva. Nakon sumnje da je reč o nestalom rukopisu iz Narodne biblioteke Srbije, dr Jolovic se založio da čitav slučaj prijavi jugoslovenskom počasnom konzolu u Lajpcigu. Jednako brzo reagovala je i Berova knjižara koja je sporni rukopis predala na čuvanje krivičnoj policiji u Frankfurtu na Majni.

Lilićev tekst u “Politici” od 12. novembra 1933. @ Narodna biblioteka Srbije

Neka tri meseca kasnije, februara 1934. godine, rukopis je u metalnoj kutiji, po svemu sudeći istoj onoj u koju je bio zapakovan 1914. godine prilikom evakuacije Narodne biblioteke, stigao u Nemačko poslanstvo u Beogradu. Tada su otkriveni  putevi kojima je dospeo u ruke Jozefa Bera. Naime, rukopis je tokom Prvog svetskog rata završio u rukama izvesnog fon Vilkensa, nemačkog oficira koji ga je spasio iz vagona u plamena. Zakonik, evakuisan sa drugom vrednom bibliotečkom i arhivskom građom iz Beograda, se našao u kompoziciji voza koji je upućen za Kragujevac gde se početkom rata nalazila Vrhovna komanda. Pojedine indicije navode na misao da je vagon sa delom fonda Narodne biblioteke bio upućen u Kruševac. Kako god, usled nepoznatih okolnosti taj je vagon natovaren arhivskim dokumentima i rukopisnim knjigama zavšio na sporednom koloseku gde se u jednom trenutku i zapalio. Odgovorni nemački oficir, pomenuti fon Vilkens, naredio je da se njegov sadržaj spase. Za taj svoj čin nagradjen je starim, nikome interesantim rukopisom, koji je kao uspomenu na ratne godine odneo na svoje imanje, koje se u Versajskoj podeli teritorija našlo u Poljskoj.

Dušanov zakonik zaboravljen na tavanu

Poratne godine su donele veliku ekonomsku krizu i fon Vilkens je bio prinudjen da rasprodaje svoju imovinu kako bi preživeo. Prodao je prvo porodične dragocenosti, a potom i manje vredne stvari sve dok nije stigao do zaboravljenog srpskog rukopisa na tavanu. Boreći se da sačuva minum dostojanstva ili, možda, krajnje nezaiteresovan za ishod prodaje, Vilkens je rukopis predao u ruke izvesnoj dami koja ga je ponudila knižari Jozefa Bera čije je vlasnike poznavala od ranije. Gospodin Ber se prilikom predaje rukopisa frankfurtskoj policiji poneo krajnje profesionalno i džentlmenski ne otkrivši identitet misteriozne dame, koja je za srpsku istoriju tako važan i dragocen spis iznela na svetlo dana sa tavana kuće osiromašenog plemića. Rukopis od policije preuzima nemačko Ministrastvo spoljnih poslova i preko Berlina ga šalje svom poslanstvu u Beogradu.

U prostorijama nemačkog poslanstva je izvršena stručna ekspertiza rukopisa. Komisija koju su činili prof. Solovjev, Svetozar Matić, pomoćnik upravnika Narodne biblioteke Srbije i kustos starih rukopisa, i gospodin Janaon, savetnik poslanstva utvrdili su da nema sumnje da je reč o nestalom Prizrenskom prepisu Dušanovog zakonika. Činilo se da je samo pitanje dana kada će se ovaj rukopis vratiti u ustanovu iz koje je nestao. To, medjutim, nije bio slučaj. Dok je rukopis za manje od tri meseca od pojave na nemačkom antikvarnom tržištu stigao u Beograd, stvari su se u lokalu mnogo sporije rešavale, i bile su potrebne gotovo dve godine da se odluči njegova dalja sudbina.

“Politika@ je 9. februara 1934. obavestila da je Dušanov zakonik stigao u Beograd @ Narodna biblioteka Srbije

Borba muzeja i biblioteke

Fon Heren, nemački poslanik u Beogradu, predao je rukopis ministru inostranih poslova, a ministar prosvete doneo je odluku da se rukopis ustupi Muzeju kneza Pavla, što nikako nije bilo po volji upravi Narodne biblioteke. Naime, kada je marta 1935. godine spajanjem Istorijsko-umetničkog muzeja, kako se tada nazivao Narodni muzej, i Muzeja savremene umetnosti, formiran Muzej kneza Pavla njegov direktor Milan Kašanin započeo je prepisku sa nadležnim organima kako bi se u stalnoj postavci našli najvažnija i najskupocenija dokumenta naše kulturne istorije. Kašanin se uz pomoć kneza namesnika izborio da se Miroslavljevo jevanđelje iz Narodne banke u čijem se sefu čuvalo prenese u Muzej kneza Pavla. Garantovao je da će taj vredni rukopis biti izložen u zasebnoj i specijalno za ovaj rukopis napravljenoj vitrini. Jednovremeno je uprava Muzeja kneza Pavla uputila pismo Narodnoj biblioteci uz molbu da im se daju na pozajmicu rukopis četvorojevanđelja br. 297 iz 13. veka, tj. čuveno bogato ilustrovano Prizrensko jevanđelje i roman o Aleksandru Velikom, iz 14. veka, odnosno znamenitu, vanrednim minijaturama ilustrovanu Beogradsku Aleksandridu. Nažalost, odgovor je bio negativan i oba su ova rukopisa izgubljena u plamenu u kojem je stradala Narodna biblioteka Srbije na Kosančićevom vencu prilikom šestoaprilskog bombardovanja Beograda.

Knez Pavle sa gostima na otvaranju izložbe “Italijanski portreti kroz vekove” u Muzeju kneza Pavla 1938. godine @ Narodni muzej u Beogradu

Takav usud nije zadesio Prizrenski prepis Dušanovog zakonika. Uprkos protivljenju i žalbi Narodne biblioteke uprava Muzeja kneza Pavla bila je rešena da na se na stalnoj postavci pored Miroslavljevog jevanđelja, najstarijeg ćiriličkog rukopisa srpske redakcije staroslovenskog jezika, nađe i Dušanov zakonik, najznačajniji srpski srednjovekovni pravni dokument. U jednom od dopisa upućenih ministru prosvete rečeno je da je za rukopis bolje da se čuva u Muzeju, gde bi stajao u zasebnoj vitrini, nego u Narodnoj biblioteci, bar dok Narodna biblioteka ne dobije novu, modernu zgradu. Naime, u dopisu Muzeja kneza Pavla Ministarstvu provete od 12. novembra 1935. godine stoji „da je čuvanje rukopisa Dušanovg zakona obezbeđeno u specijalnoj mesinganoj vitrini sa neprobojnim staklom, u njoj je ležište za rukopis presvučeno specijalnim materijalom koji ne prima prašinu; vitrina je osigurana od moljaca i knjiških parazita, udešena za povremenu ventilaciju po svim modernim propisima po kojima se danas čuvaju rukopisne knjige“. Teško da je Narodna biblioteka mogla da se nosi sa tako dobrim uslovima čuvanja i izlaganja koje je garantovao Muzej kneza Pavla. Ne iznenadjuje stoga što je početkom decembra meseca iste godine ministar prosvete odlučio da se do daljnjeg Prizrenski rukopis Dušanovog zakonika čuva u Muzeju kneza Pavla, s tim da za njega izda revers Narodnoj biblioteci. Takvim je raspletom situacije ovaj po mnogo čemu dragoceni rukopis spasen sudbine knjiga stradalih u bombama razrušenoj zgradi Narodne biblioteke. Rukopis Dušanovog zakonika ostao je u Muzeju kneza Pavla, odnosno Narodnom muzeju do 6. aprila 1973. godine kada je vraćen u fond Narodne bibliotke, budući da su se u novosagrađenoj zgradi biblioteke na Vračarskom platou konačno stekli uslovi za njegovo adekvatno čuvanje.

Dr Dubravka Preradović, istoričarka umetnosti

Lion, Francuska

© Artis Center 2017

post

Kruna i krst ~ Srednjovekovni Beograd i Nemanjići + izložba u SANU

Subota, 4. novembar u 11 časova ~ Sastanak grupe kod Zindan kapije (ulaz iz pravca Zoo vrta, kod restorana “Kalemegdanska terasa”) 

Beogradska tvrđava, kompleks palate despota Stefana Lazarevića, Dizdareva kula, ostaci srednjovekovne Mitropolije, Zindan kapija + Poseta izložbi “Srpsko umetničko nasleđe Kosova i Metohije. Identitet, ugroženost, značaj”

„Kruna i krst“ je priča o srednjovekovnom Beogradu kojim stoluju Vizantinci, Bugari, Ugri i srpski vladari doma Nemanjića i Lazarevića. O kapiji rata kroz koju prolaze Atilini Huni, Teodorih i prvi Sloveni, krstaši i hodočasnici, plemići i plaćenici, dame i trubaduri, prosjaci i razbojnici. O poprištu međusobica srednjovekovnih Zemunaca i Beograđana, o ugarskom mirazu, čudotvornim ikonama, neustrašivim braniocima bedema hrišćanstva, o tome zašto i danas sve hrišćanske crkve zvonjavom najavljuju podnevni čas.
Kroz sačuvane, ali i nestale slojeve Beogradske tvrđave iz period dugog nekoliko stotina godina (od Justinijana I početkom 6. veka do Sulejmana Veličanstvenog i osvajanja Beograda 1521.), priča o srednjovekovnom Beogradu nas vodi kroz neke od najvažnijih epizoda evropske i srpske istorije.
U velikom finalu naše šetnje poseta Galeriji Srpske Akademije nauka i umetnosti i stručno vođenje kroz izložbu “Srpsko umetničko nasleđe Kosova i Metohije. Identitet, ugroženost, značaj”, koja na dokumentaran način prikazuje ekspanziju Nemanjića na vrhuncu njihove moći, te stvaranje centra države kojom su upravljali na području Kosova i Metohije, odnosno njenu punu ekstenziju u doba despota Stefana Lazarevića čiji uticaj je podjednako snažan i u Beogradu i u Novom Brdu, čiji bogati rudnici finansiraju gradnju Beograda i obnovu srpske države u prvoj polovini 15. veka. Uživaćemo u stručnom tumačenju ove izložbe koja prikazuje neke od najznačajnijih artefaka srspke srednjovekovne baštine. Od Bogorodice Sokoličke do Prizrenskog prepisa Dušanovog Zakonika, od kivota Stefana Dečanskog do Rudarskog zakonika despota Stefana Lazarevića. I još mnogo toga!

Dođite da upoznamo Beograd pre turskih osvajanja i sagledamo neke od najdragocenijih fresaka i umetničkih predmeta iz srednjovekovne kulturne riznice Srbije u čijem fokusu se nalazi legendarna dinastija Nemanjića.

Cena programa: 800 dinara

Šetnje se plaćaju na licu mesta (za decu i omladinu do 16 godina besplatno).

Grupe su ograničene i prijavljivanje je obavezno!

na mejl office@artiscenter.com

ili telefon 065 864 38 00 (radnim danom 11-17 časova)

© Artis Center 2017